MoCap – ruchoma grafika w aspekcie scenograficznym, środowiska realnego i Wirtualnej Rzeczywistości
Dr Robert Turło, mgr Adam Przybysz
Projekt uzupełnia działania zrealizowane wcześniej (m.in. projekt „Rozszerzenie animowanej formuł 3D – Motion Capture”, który pozwolił na zakup skafandra MoCap, służącego do wirtualnej interpretacji ruchu „aktora”, zapisywanego i przekładanego następnie na ruch animowanej struktury przez oprogramowanie typu Cenam4D, Blender, Unity).
W oparciu o cyfrowy silnik Unity udało się stworzyć efemeryczny obiekt graficzny (projekcja) podporządkowujący się w czasie rzeczywistym ruchowi aktora, współzmieniający się z muzyką i tradycyjnymi graficznymi elementami animowanymi. Ta wielowymiarowa „żywa” struktura multimedialną została z sukcesem zaprezentowana na Konferencji Sztuki Generatywnej w Rzymie w grudniu 2019 roku.
Celem nowych działań w 2020 i 2021 roku jest opracowanie autorskiej metody projektowania, uzależnienia formy i zachowania animowanych wirtualnych obiektów graficznych w oparciu o bezpośredni ruch „tancerza MoCap”.
Badanie jest oparte na skryptach pisanych w środowisku darmowego silnika wirtualnego Unreal Engine, który w swej nowej odsłonie jest w stanie renderować w czasie rzeczywistym bogatą grafikę opartą na miliardach wielokątów, bez uciążliwych ograniczeń zasobów. Potrzeba do tego wyspecjalizowanego (silnego) komputera laboratoryjnego. Jednocześnie prowadzona jest obserwacja powstających struktur i interakcja z nimi niejako od środka, czyli nie tylko w formie mappingowej projekcji, ale i doświadczenia w wirtualnej przestrzeni. W tym celu potrzebne staje się użycie technologii Wirtualnej Rzeczywistości, które pozwoli na wejście w tworzone przestrzenne środowisko graficzne. Ciekawym aspektem wydaje się być możliwość spotkania obserwatora z wirtualnym abstrakcyjnym awatarem „tancerza MoCap”.
Bezpośrednie korzyści utylitarne to rozpoznanie nowatorskiej technologii realizacyjnej i wykorzystanie jej w tworzeniu nowych form wyrazu takich jak symulacje, gry, wizualizacje przestrzenne w dowolnej skali, a także rozpiczęcie współpracy z wykładowcami i studentami Politechniki Gdańskiej (Laboratorium Zanurzonej Wizualizacji Przestrzennej). Do projektu jest również zaproszona mgr Beata Oryl z Akademii Muzycznej ,która przygotowuje interpretację choreograficzną dźwięku.
Badanie i jego efekty to kolejny krok kierunku stworzenia studia animacji performatywno – wirtualnej na naszej uczelni, rozszerzenie oferty artystyczno-naukowej pracowni o nowe technologie performatywno – animacyjne, a także podniesienie możliwości i kwalifikacji artystyczno-naukowych wszystkich osób zaangażowanych w projekt. Powstałe prezentacje performatywne będą możliwe od upowszechnienia podczas wydarzeń artystycznych na arenie krajowej i zagranicznej.
