Program

Celem pracowni jest zrównoważony i indywidualny rozwój studentki/a.

Studiowanie, to rodzaj podróży w czasie, podczas której doświadczanie, poznawanie będzie kształtować wzajemne relacje prowadzącego i studentki/a. To w zasadzie podróż w głąb siebie, by poznać własne granice,  i sytuować się w kontekście tego, co dzieje się wokół. Jest to wzajemny splot zależności, który może stać się dla rozwoju studenta, jego motorem, siłą do pokonania trudności pojawiąjących się na drodze ustanawiania własnego porządku. Istotnym celem prowadzącego i studentki/a, jest wypracowanie wspólnej strategii zajmowania stanowiska wobec punktu odniesienia, jakim jest koncepcja,  która wyznacza miejsce na mapie terytorium działania. Mapa i terytorium, będą kluczowym pojęciem badawczym, które pozwoli studentowi budować własną kartografię obszaru tego, czego się chce, wobec tego czego się nie wie, wraz z jego lękami, nieświadomymi pragnieniami, w odniesieniu do mapy pracowni – miejsca, w którym program nie jest narzuconą ideologią ale zbiorem odniesień, które mogą pomóc w konstruowaniu własnego przedmiotu studiów. Zatem program jest wskazówką do budowy świadomości studentki/a/ wzmacniającą jego zdolność widzenia  w pracy nad wizualizacją procesu myślowego w szerokim kontekście współczesnego malarstwa. Interpretacja pojęć: malarstwa i malarskości – zaznaczanie różnic – będzie ważnym elementem budowy świadomości młodego artysty, próbującego odnaleźć się w polu oddziaływania współczesnej krytyki.  Wspólna praca zawiera w sobie dyskurs wokół sztuki, wokół zasadniczych problemów związanych z nową krytyką poznania obrazu. A więc odniesienie do procesu poznawania/powstawania obrazu, jego widzenia w kontekście wiedzenia.  Akt patrzenia jak ujmuje to Georges Didi-Hubermann obejmuje poznanie obszaru obrazu zarówno kategoriami myślowymi jak i słowami. Mówiąc o programie odnoszę się do pewnej nadbudowy, która staje się pomocna w procesie kształcenia i kontekstualizuje powstające dzieło. Proces poznawczy dzięki takim operacjom jak:  montaż, demontaż, rozproszenie, wyobcowywanie, umożliwia krytyczne spojrzenie i rozbrojenie zwyczajnej percepcji relacji między widzianym a opatrzonym. Z jednej strony jest to nawiązanie do Brechtowskiej ideei montażu i demontażu porządku, jak także Rancierowskiej koncepcji dzielenia postrzegalnego, by móc raz jeszcze przyjrzeć się rzeczom na nowo. W takim rozpatrywaniu malarstwa, istnieje możliwość zawierania w nim wiele współcześnie nurtujących problemów dotyczących obrazowania tego, co wydaje się niemożliwe do przedstawienia.

Zagadnienia malarskie, stawiane w formie zadań lub na zasadzie wspólnie wypracowanego stanowiska, istnieją wobec tradycji, która jest nieustającym żródłem inspiracji, zarówno od strony intelektualnej, artystycznej jak i warsztatowej. Dobór odpowiednich środków malarskich, jest gruntem, podbudową do zawartej w nim treści. Studia wokół zagadnień znaczenia koloru, pogłębiają malarstwo i umożliwiają budowę własnej estetyki opartej nie tylko na doświadczeniach psychofizjologicznych, ale także psychoanalitycznych. Obejmować będą pojęcia: substancja koloru i jego dźwięk, materialność, teorie koloru.  Kolor w malarstwie jest istotną zawartością obrazu, uruchamiającą proces poznawczy oka, by wydobyć z widzenia oraz z widzialnego jego ukrytą zawartość. Istota koloru w malarstwie, jego możliwości interpretacyjne są jedną z metod poznawczych dla  poszukującego własnych środków wypowiedzi.

Studia nad zagadnieniami kolorystycznymi przywołują jego przyczynę materialną. Nie da się oddzielić widzenia obrazu od jego materii i jej znaczenia. Ważne, by studiujący odkryli w wielu znanych technikach, możliwości nadania im swoich własnych procesuów indywiduacyjnych.  Poszukiwanie swojej własnej techniki, materii pozwoli pogłębić pojęcia związane z pamięcią.  Materia i pamięć – kategorie związane z widzialnym i niewidzialnym, pozwolą uzmysłowić studentowi wzajemne relacje przenikania tego związku, wzbogacającego konstruowaną wypowiedź oraz uformować tożsamość materii malarskiej wraz z jej formą.

Budowa treści i znaczenia obrazu wynika ze świadomości ciała jako medium w akcie malarskim, jako punkcie wyjścia do dalszych rozważań estetycznych, związanych z kreacją procesu twórczego, którego celem jest zachowanie własnej podmiotowości. Istotnym elementem formowania wypowiedzi, jest praca ze własnym zbiorem –  które stanowią punkt wyjścia do dalszych rozważań.

Pracownia – jako miejsce wspólnego oddziaływania jest ważnym elementem budującym program i tożsamość grupy. Jak w systemie naczyń połączonych studenci wzajemnie uzupełniają swoją wiedzę i doświadczenia. Wnoszą swoją energię, wizję, które przecinają się jak trajektorie z tym co współczesne i dawne. Dyskusje, spotkania, refleksje to co w tradycji Uczelni miało siłę przyciągania i budowało mit Pracowni.

Rolą pedagoga – artysty jest wzmacnianie niezależności kreacji artystycznej przyszłego adepta poprzez wspólną dyskusję nie tylko wokół sztuki. Pedagog i uczeń, to zderzenie dwóch światów, odrębnych historii, których łączy zajmowanie stanowiska wobec siebie i wobec czegoś – poglądów, pamięci, historii. Wiedza i doświadczenie, pozwolą  wprowadzać młode artystki i artystów w świat, mówiąc o jego złożoności, miejscu sztuki we współczesnym świecie. Ważnym punktem pracy w pracowni, będzie realizacja warsztatów wspólnie z innymi uczelniami, z Polski i zagranicy. Podejmowanie wspólnych projektów o charakterze artystyczno-badawczym, stworzy platformę wymiany myśli i poglądów artystycznych dla studentów pracowni. Realizacja tych projektów jest możliwa zarówno we własnej pracowni jak i podczas wyjazdów.  Efektem tego typu spotkań, będą wystawy, które uważam za ważny czynnik kształtowania postawy artystki/y.

 

Wiedza

Student/ka nabywa wiedzę teoretyczną i praktyczną w obszarze sztuki współczesnej w zakresie malarstwa.  Wiedza w zakresie budowy wystąpień artystycznych wynikająca z szeroko formułowanego pola malarskiego w kontekście teoretycznym. Poszerzona wiedza dotycząca kreacji własnego podmiotu artystycznego w odniesieniu do znaczeń politycznych, świadomości ciała w procesie kreacji obrazu malarskiego, czy za pomocą operacji poznawczych jak: montaż, demontaż, rozproszenie, wyobcowywanie. Wiedza dotycząca operacji poznawczych umożliwia krytyczne spojrzenie i rozbrojenie zwyczajnej percepcji relacji między widzianym, zobaczonym a opatrzonym. Wiedza dotycząca wymienionych procesów pozwala uruchomić rozumienie kontekstu w odniesieniu do sztuki oraz powiązanej z nią teorii. Zdobyta wiedza drogą do   samodzielnego rozwoju artysty  i budowy jego niezależnej świadomości artystycznej.

 

Umiejętności

Student/ka osiąga umiejętność tworzenia własnej koncepcji wystąpienia artystycznego (dzieło malarskie, działanie in situ, instalacja, obiekt, działania angażujące multimedia) wynikające z pracy z własnym zbiorem (atlasem) dokumentów (własne szkice, fotografie, teksty, multimedia) jako punkt odniesienia.  Dzięki umiejętności analizy dzieła w kontekście estetyczno-filozoficznym, potrafi je realizować w wybranym przez siebie sposobie wypowiedzi adekwatnie do realizowanego tematu.

Umiejętności warsztatowe są powiązane z kreacją artystyczną i nabywane są w trakcie kolejnych realizacji-zadań. Umiejętność rozumienia istoty materii malarskiej i znaczenia jej formy w kontekście najnowszych badań. Umiejętność widzenia powiązana z wiedzeniem pogłębia znaczenie warsztatu wypowiedzi twórczej. Umiejętność wypracowania własnej techniki w kontekście historycznym, warunkować będzie formę dzieła i wzmagać jego artystyczne działanie.

 Umiejętność wspólnej dyskusji wokół problemów stawianych w pracowni, pozwoli na zaangażowanie we wspólne  projekty i nabywanie umiejętności pracy w zespole. Student zoobligowany jest do przedstawienia krótkiej formy wypowiedzi swojej pracy (pisemnej, ustnej), przedstawianej na forum pracowni oraz jej publicznej prezentacji. Nabywa umiejętności zawodowe: tworzenie projektów, dokumentowania własnej pracy, umiejętność nawiązywania współpracy w obszarze sztuki.

 

Kompetencje społeczne

Realizowany program w pracowni w kontekście szeroko postawionych problemów,  będzie wskazówką do dalszych samodzielnych studiów dla jakości artystycznej swojej pracy.  Podejmowane decyzje artystyczne w oparciu o   i umiejętność zastosowania jej w praktyce, zapewnią podstawę do konstruowania niezależnych decyzji artystycznych. Umiejętność uzasadnienia swoich wyborów w oparciu o argumenty, daje siłę przekonywania w dyskursie społecznym, zwłaszcza w przypadku realizacji projektów o charakterze partycypacyjnym. Tworzenie portfolia, wystaw, warsztatów, otwartych dyskusji, uczy studentkę/a narzędzi komunikacji społecznej. Ten rodzaj działalności, jest istotnym elementem i sprawdzianem realizowanego programu w praktyce. Spotkania z absolwentami, artystami, kuratorami, naukowcami, wizyty w galeriach i pracowniach, wprowadzają studenta w realny świat sztuki. Student kończący studia wkracza  w samodzielne twórcze życie z pełną świadomością funkcjonowania artysty w społeczeństwie.