3. Pracownia Malarstwa

Prowadzący:

prof. Krzysztof Gliszczyński

Asystent:

dr Daniel Cybulski


Program III Pracowni Malarstwa

Celem pracowni jest zrównoważony i indywidualny rozwój studentki/a.

Studiowanie, to rodzaj podróży w czasie, podczas której doświadczanie, poznawanie będzie kształtować wzajemne relacje prowadzącego i studentki/a. To w zasadzie podróż w głąb siebie, by poznać własne granice, i sytuować się w kontekście tego, co dzieje się wokół. Jest to wzajemny splot zależności, który może stać się dla rozwoju studenta, jego motorem, siłą do pokonania trudności pojawiąjących się na drodze ustanawiania własnego porządku. Istotnym celem prowadzącego i studentki/a, jest wypracowanie wspólnej strategii zajmowania stanowiska wobec punktu odniesienia, jakim jest koncepcja, która wyznacza miejsce na mapie terytorium działania. Mapa i terytorium, będą kluczowym pojęciem badawczym, które pozwoli studentowi budować własną kartografię obszaru tego, czego się chce, wobec tego czego się nie wie, wraz z jego lękami, nieświadomymi pragnieniami, w odniesieniu do mapy pracowni – miejsca, w którym program nie jest narzuconą ideologią ale zbiorem odniesień, które mogą pomóc w konstruowaniu własnego przedmiotu studiów. Zatem program jest wskazówką do budowy świadomości studentki/a/ wzmacniającą jego zdolność widzenia w pracy nad wizualizacją procesu myślowego w szerokim kontekście współczesnego malarstwa. Interpretacja pojęć: malarstwa i malarskości – zaznaczanie różnic – będzie ważnym elementem budowy świadomości młodego artysty, próbującego odnaleźć się w polu oddziaływania współczesnej krytyki. Wspólna praca zawiera w sobie dyskurs wokół sztuki, wokół zasadniczych problemów związanych z nową krytyką poznania obrazu. A więc odniesienie do procesu poznawania/powstawania obrazu, jego widzenia w kontekście wiedzenia. Akt patrzenia jak ujmuje to Georges Didi-Hubermann obejmuje poznanie obszaru obrazu zarówno kategoriami myślowymi jak i słowami. Mówiąc o programie odnoszę się do pewnej nadbudowy, która staje się pomocna w procesie kształcenia i kontekstualizuje powstające dzieło. Proces poznawczy dzięki takim operacjom jak: montaż, demontaż, rozproszenie, wyobcowywanie, umożliwia krytyczne spojrzenie i rozbrojenie zwyczajnej percepcji relacji między widzianym a opatrzonym. Z jednej strony jest to nawiązanie do Brechtowskiej ideei montażu i demontażu porządku, jak także Rancierowskiej koncepcji dzielenia postrzegalnego, by móc raz jeszcze przyjrzeć się rzeczom na nowo. W takim rozpatrywaniu malarstwa, istnieje możliwość zawierania w nim wiele współcześnie nurtujących problemów dotyczących obrazowania tego, co wydaje się niemożliwe do przedstawienia – zobacz cały program

Galeria